روانشناسی

روش صحیح گفتگو با فرزندان

گفتگو صحیح با فرزندان

روش صحیح گفتگو با فرزندان

 گفتگو با فرزندان
گفتگو با فرزندان
فرزند پروری مهارت است و مثل هر مهارت دیگری می بایست آن را بیاموزید و تمرین کنید.

یکی از مبناهای تربیت صحیح ارتباط صحیح است.

برای یک ارتباط خوب با فرزندانتان باید بتوانید باهم گفت و گو کنید و این مهارت را به فرزندتان بیاموزید.

ما در چند پست آینده تلاش می کنیم به برخی از باید ها و نباید های گفت و گو با فرزندان بپردازیم. .

توجه فرمائید که گفت و گو را می بایست از کودکی و سنین کم شروع کنید،

منتظر نباشد تا فرزندتان به سن نوجوانی یا جوانی برسند و بعد شما بخواهید

با آن ها به گفت و گو بپردازید البته این به این معنی نیست

که اگر الان فرزند شما از دوران کودکی گذر کرده است رهایش کنید، از همین امروز شروع کنید.

در مورد خودتان نیز این جملات را به کار نبرید که از ما گذشته است، بلد نیستیم

یا مگر با ما حرف می زدند و غیره، اگر رفتاری صحیح نیست صرفاً به حکم تکرار و قدمتش نباید آن را ادامه داد.

گفت و گو دو بخش دارد گفتن و شنیدن این با سخنرانی متفاوت است.

گاهی والدین به غلط سخنرانی هایشان را گفت و گو می پندارند

و زمانی که از ایشان سوال می شود که آیا با فرزندتان گفت و گو دارید می گویند بله اما آن ها گوش نمی دهد.

گفتگو با فرزندان

اگر گفت و گو می کنید و حرف شما شنیده نمی شود پس باید موارد زیر را با دقت و حوصله بررسی کنید؛

.
● آیا شما خوب گوش می دهید؟( مهارت شنیدن را بلد هستید).

.
● زمان مناسب برای گفت و گو را انتخاب می کنید؟

.
● گفت و گو هایتان فقط زمان خطاهای فرزندتان است؟

.
● متناسب با سن فرزندتان صحبت می کنید؟ ( روش متناسب دارید )

.
● لحن گفت تو هایتان مناسب است؟ ( تحکمی، تحقیر آمیز و … است)

.
● آیا بین فرزندانتان تفاوت محسوس نمی گذارید ؟ ( کمیت رابطه مهم است)
.

● آیا اجازه مخالفت به فرزندتان می دهید؟

.
● آیا حوصله تکرار چند باره یک موضوع را دارید ؟

.
● و …
 گفتگو با فرزند
.
اگر عادت به گفت و گو ندارید برای خودتان و فرزندتان زمان تعیین کنید.

و شروع کنید به تمرین، می تواند شامل زمان های دو نفره یا خانوادگی باشد.

، پیشنهاد می شود از گفت و گو های خنثی و صرفاً ابراز عقیده در مورد موضوعات روزمره و کم اهمیت تر شروع کنید

همین صحبت های ساده می تواند بسیار زیاد بر رابطه شما تاثیر مثبت داشته باشد

و حتما لازم نیست طولانی باشند.

برای درک صحبت فرزندتان عجله نکنید، پیش داوری

(هرچقدر هم که فرزندتان را می شناسید) به رابطه شما لطمه می زند و فرصت ارتباط را از شما می گیرند،

حال که شاید با عدم درک درست حرف فرزندتان یا به اشتباه راهنمایی شان کنید و یا به دعوا و تلخی هر دو طرفتان ختم شود.
.
برای فرزندان کوچک تر با حوصله از نقاشی، بازی،

و ایفای نقش با عروسک هاو غیره کمک بگیرید تا به طور کامل متوجه منظور او شوید. .

هنگام گفت و گو حتما از فرزندتان بپرسید منظور تو این است که…؟

و از او نیز بخواهید برداشتی که از حرف شما داشته است را بیان کند که اگر نیاز به توضیح یا اصلاح بود متوجه آن شوید. .

بعد از درک موضوع مورد صحبت تحقیر، توهین، تمسخر، سرزنش و پرخاش نسبت به فرزندتان و کلامش ممنوع است.

هیچ وقت با این نوع برخود به گفت و گو لذت بخشی که منجر به رشد فرزندتان خواهد شد

دست نخواهید یافت.

احترام در گفت و گو بسیار مهم است اگر احترام می خواهید اجازه بی احترامی ندهید اما بی احترامی هم نکنید.

فراموش نکنید قرار است شما گفت و گو صحیح و حل مسئله را با همین گفت و گو ها به آن ها بیاموزید.

پس الگو مناسبی باشید تا اگر با همان روش خودتان با شما برخورد کردند شاد و خشنود شوید

نه غمگین و عصبانی.

تعریف کردن خاطره یا مثال زدن از کودکی خودتان می تواند دلچسب و آموزنده باشد.

این کار هم به صمیمی تر شدن فضای گفت و گو ی شما کمک می کند و هم می تواند برای فرزندتان یادگیری داشته باشد اما به شرطی که؛
.

● زیاده روی نکنید ( نه تعدد نه در زمان یعنی نه در تکرار یک خاطره یا نکته و نه طولانی شدن آن در یک صحبت )

.
● جهت تحقیر فرزندتان نباشد.

( احتمالا شما هیچ گاه این هدف را ندارید اما وقتی فرزندتان در درسی ضعیف است و شما خودتان را مثال می زنید

که نمراتتان عالی بوده آن هم بدون کمک والدینتان و معلم خصوصی و غیره این چیزی جز تحقیر فرزندتان نیست)

.
● منجر به شکستن اقتدارتان نشود.

( بله گاهی به صمیمی تر شدن شما، به عادی شدن موضوع و کاهش اضطراب های فرزندتان کمک می کند

اما اگر قرار باشد مدام خود تخریبی کنید به جای صمیمیت، اقتدارتان از بین خواهد رفت)

به جای غر زدن، گفت و گو کنید

.
اگر مشکلی پیش آمده و درحال گفت و گو با فرزندتان هستید فقط زمانی اجازه دارید حرف های گفت و گو های قبلی را یادآوری کنید

که به حل مشکل فعلی یا ادامه گفت و گو (با هدف یادگیری و حل مسئله) کمک کند و اگر نه این تکرار ها جز تخریب رابطه شما و قطع ارتباطتان کمکی نمی کند.

پس حتی اگر عصبانی هستید خشم تان را کنترل کنید و از بیان جملاتی مانند؛

دیدی گفتم …،

یا من میدونستم …،

یا پارسال هم تو …

و امثالهم جدا خودداری کنید. .

برای گفت و گو خوب باید تلاش کنید، اوایل اگر کودک شما حوصله اش سر رفت یا نوجوانتان هیجانش را کنترل نکردو پرخاش کرد و یا جوانتان از گفت و گو امنتاع کرد.

شما رها نکنید و صبوری کنید، رَوشتان را تغییر دهید، انتظارتان را شفاف تر بیان کنید، بر نقاط قوت گفت و گویتان تمرکز کنید، ا

ز تشویق و تحسین کلامی در هنگام گفت گو ها بیشتر استفاده کنید، به جای دعوا و خشمگین شدن متقابل قانون بگذارید و مطالبه کنید و بعد اگر نشد حتما از یک مشاور کمک بگیرید.

منتظر یک زمان کاملا ایده آل برای شروع گفت و گو نباشید؛

کامل وجود ندارد،

مناسب و کافی کفایت می کند ،

موضوعاتی مانند این که همسرم همراه نیست،

مشکلات زندگی اجازه نمی دهد،

و غیره قابل قبول نیستند به سهم خودتان برای رابطه بهتر و رشد فرزندتان تلاش کنید. .

و نکته آخر هم با فرزندان، اگر انتظار یک رابطه خوب با والدین خود و در آینده با تمامی اطرافیانتان را دارید

و همچنین تمایل دارید به خواسته هایتان هم برسید، باید بدانید که حتما با طلب کاری، پرخاش ویا کناره گیری و قهر (گفت و گو نکردن) به آن نمی رسید، فقط مشکلاتتان را بیشتر می کنید.

از همین امروز یادگیریِ مهارت ارتباطی را شروع کنید و برای ارتقاء آن تلاش کنید. .

به این مطلب امتیاز دهید :
( رای: 0 امتیاز: 0 )

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.